Ik kan mij de winters nog goed herinneren, dat er zoveel ijs lag, dat er ge-ijszeild kon worden op het Braassemermeer. Mijn opa en oma woonden daar aan het meer en hun huis was dan het 'epicentrum' van heel ijszeilend Holland in mijn beleving.
Voor de deur stonden tientallen bootjes en eromheen liepen mannen (en een enkele vrouw) gekleed als marsmannetjes te redderen en te pochen, want naast visserslatijn, bestaat er zeker ook een ijszeillatijn! De een ging nog harder dan de ander en de grootste waaghalzen durfden zelfs het de dag ervoor nog bevaren slop over te gaan, want aan de andere kant van de vaargeul was het tenslotte nóg mooier.
Als kind zeilde ik graag mee, dik ingepakt in een slaapzak, goed onderuitgezakt bij mijn vader voorin de schuit en dan zo hard mogelijk! Heerlijk! Als het even kon gingen we zelfs schuin...een beetje eng, maar wel stoer.
Daarna wel weer snel bij oma aan de anijsmelk en vanachter het raam bij de warme kachel weer kijken naar die stoere mannen en vrouwen die het hele dagen op dat koude ijs uithielden.
Vorig jaar was het weer even zover, er lag weer ijs en er werd weer gezeild. Het huis van Opa en Oma wordt inmiddels door anderen bewoond, maar mijn broer heeft een soortgelijke stek gevonden, dus het was weer even net als vroeger.
En nu alweer! Gisteren even wezen kijken en vriend zijn vuurdoop laten maken...Hij had geen slaapzak tot zijn beschikking helaas, dus was een beetje onderkoeld en schuingaan vond hij een beetje eng maar wel stoer! Ik heb even bedankt deze keer...er was geen anijsmelk.
